کلبه ی عشق

خدا ابرها را به گريه می اندازه که گلها بخندند پس هر وقت گريه کردم

 ناراحت نيستم چون می دونم تو داری می خندی .

باتو ، دریا با من مهربا نی می کند

باتو ، سپیده ی هرصبح بر گونه ام بوسه می زند

باتو ، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند

باتو ، من با بهار می رویم

باتو ، من در عطر یاس ها پخش می شوم

باتو ، من درشیره ی هر نبات میجوشم

باتو ، من در هر شکوفه می شکفم

باتو ، من درمن طلوع لبخند میزنم،درهر تندر فریاد شوق میکشم ،

در حلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم ،

درنای جویباران زمزمه می کنم

باتو ، من در روح طبیعت پنهانم

باتو ، من بودن را،زندگی را،شوق را ،عشق را ،

 زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم ...

قلبم آسمان ميشود به شوق تابيدن ستاره ی وجودت ،

  كاش از ميان تمام ستارگان ‌« سهيل » نمیشدی ...

دوستت دارم" را در دستانم می ‌چرخانم از اين دست به آن دست ،

پس چرا هروقت می ‌خواهم به دستت بدهم نيستی ؟

 ديگر ايمان نداشتم قلبم فشرده می ‌شد از درد تاب نمی ‌آوردم و می ‌پيچيدم به دور شب .

 چرا اينجا نيستی تا "دوستت دارم" را از جنس خاک کنم ، از جنس تنم ، و با بوسه بپوشانمش بر تنت ؟

 و من آب می ‌شدم می ‌سوختم ذره ذره تا نجات ‌دهنده از گور شب برخيزد و مرا از خاک سرد برچيند .

 بگذار "دوستت دارم" را از جنس نگاه کنم از جنس چشمانم و تا صبح به نفس‌های تو بدوزم .

 و تا صبح چقدر راه بود ! و تا صبح آيا بار ديگر آفتاب می ‌تابيد ؟